Akita Inu
Grzegorz Pawlak 
14-12-2006 14:08
Akita Inu- Japoński pies przyjaciel.
Historia rasy
Akita-inu (inu - to po japońsku pies) to myśliwskie szpice japońskie, przeznaczone pierwotnie do polowania na dzikie zwierzęta - dziki i niedźwiedzie oraz do ciagnięcia ciężkich ładunków. Jak wszystkie pozostałe, powstała skutkiem wymieszania się psów dingo z północnymi szpicami. Psy te przybywały do Japonii z kolejnymi osadnikami - poczynając od około 15000 lat p.n.e. po 300 lat p.n.e. Psy podobne do akity istniały już około 5000 lat temu. Niewątpliwie psy te towarzyszyły samurajom i od tego czasu zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii i historii. W japońskiej literaturze akita jest psem rodzimym, z posiadaniem którego wiązały się określone przywileje. Ten kto nie mógł pozwolić sobie na tego psa (mogła je posiadać arystokracja) musiał zadowolić się jego podobizną lub mieszanką z inną rasa. Posążki z drewna, które przedstawiały akitę, stanowiły atrakcyjne, świąteczne podarki przynoszące szczęście. Były symbolem posiadania i dostatku. Wiązały się z nimi określone wierzenia przekazywane z pokolenia na pokolenie. W czasach średniowiecznych rasa akita hodowana była do psich walk, które około XI wieku stały się popularnym sportem. Pierwszy udokumentowany zapis o historii rasy przypada na wiek XVII. Jej hodowlą zajmował się wówczas możny rycerz, który przed niełaską cesarza schronić musiał się na północnym wybrzeżu wyspy Honsiu, w prowincji Akita. Ponieważ był on wielkim miłośnikiem łowów i psów, postanowił więc stworzyć największe, najsilniejsze i najmężniejsze psy myśliwskie. Były to psy elitarne, których właścicielami i hodowcami mogli być tylko japońscy shoguni. Sposób w jaki należało obchodzić się z tymi psami (pielęgnacja, żywienie) był opisany w ściśle przestrzeganych i chronionych dokumentach. Świadczy to o poważaniu, jakim cieszyły się te psy. Stanowiły wielką wartość, cieszyły się swoistym kultem, jakim nie otaczano żadnego innego psa. Następne stulecia, obfitujące w wojny i będące okresem politycznej i ekonomicznej destabilizacji, spowodowały, że wielkie psy z Honsiu stały się prawdziwą rzadkością. Przetrwały jednak, przede wszystkim jako psy do walk, dopóki cesarz nie zabronił tego procederu. Początek naszego wieku to odrodzenie rasy, uznanej niemal za symbol narodowy. Pod nazwą nippon inu, czyli po prostu "japońskiego psa" akita doczekał się państwowego protektoratu i w roku 1931 oficjalnie został ogłoszony "narodowym psem Japonii". Wojna przyniosła psom japońskim, a szczególnie akitom, niemal zupełną zagładę. Mimo to pogłowie zostało dość szybko odbudowane i obecnie rasa ta należy do najliczniejszych w Japonii. Do dzisiaj zachowała swój wyjątkowy status.
Japoński standard rasy
Japoński standard rasy pochodzi z 1938 roku - wówczas to postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzona na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk. Powojenna hodowla akita-inu w Japonii dążyła do uzyskania typu psa silnego i mocnego, ale jednak, przede wszystkim o cechach szpica. Akita to symbol psiej wierności - na dobre i złe. Sa one wierne do końca swoim właścicielom.
OSOBOWOŚĆ
PLUSY
- doskonały pies stróżujący
- bardzo odporny, doskonale nadaje się do trzymania na zewnątrz
- bardzo oddany rodzinie
- mało hałaśliwy
- nie wymaga częstej pielęgnacji
- nie potrzebuje dużej porcji ruchu choć bardzo lubi długie spacery
MINUSY
- jego niezależny i stanowczy charakter może sprawić kłopot niedoświadczonemu właścicielowi
- zdecydowanie nie jest towarzyski
Akita jest psem o zdecydowanym i niezależnym charakterze. Dlatego wymaga pewnego siebie właściciela, który potrafi konsekwentnie i bez zbędnej przemocy utrzymać niepodważalną pozycję szefa stada. Akita musi czuć, że jest ktoś, kto rządzi, kto w razie zagrożenia podejmie decyzję. Jednak pod pozorną wyniosłością kryje się wrażliwa dusza. Akita umie być psem czułym, ale tylko w stosunku do własnej rodziny lub bliskich przyjaciół. Akita jest doskonałym stróżem, odważnym i nieugiętym, jednocześnie nie jest hałaśliwy. Nieufny w stosunku do obcych, nie toleruje prób spoufalania się. Reaguje szybko i bezwzględnie. Najlepiej czuje się jako pies podwórzowy, musi jednak być często zapraszany do domu, by pogłębiła się więź łącząca go z rodziną.
Wychowanie i zachowanie
Wychowanie Akit rozpoczynamy już od pierwszych chwil szczenięcia. Trzeba zacząć psa uczyć, co wolno, a czego nie wolno robić. Przez cały czas musimy pamiętać, że z tej ślicznej kuleczki wyrośnie silny i zdecydowany pies. Dlatego tak ważne jest wczesne beztroskie ustalenie hierarchii domowego stada. Wielu właścicieli popełnia błąd, podporządkowując się zadaniom malucha. Gdy wyrośnie z niego nieposłuszny młodzieniec, który już wie, że to on w domu rządzi, wpadają w popłoch i szukają pomocy często u zupełnie przypadkowych treserów. Wtedy jest już za późno, bowiem raz zdobytej władzy akita nie odda bez walki. Tylko jeśli będziemy stosować zrozumiały dla szczenięcia język psiego stada, wychowywać go na łagodnymi metodami, nagradzając pożadane przez nas zachowania, a okazując niezadowolenie, gdy pies robi coś nie po naszej myśli, osiągniemy doskonałe efekty. Nasza akita wyrośnie na pewnego siebie, spokojnego przyjaciela oddanego swojej rodzinie.
źródło Akita Inu Zapraszamy na stronę.
Strony: 1
Komentarze | 
Dodaj komentarz
