Bull Terrier

Bull Terrier

Sylwia 15-12-2006 16:49

Bull Terrier- pies bojowy.

Pochodzenie Terrierów typu Bull Terriera

Przeszło wiek temu w Anglii ktoś wpadł na pomysł stworzenia psa łączącego zalety bulldoga i terriera, w celu uzyskania idealnego psa do walki w ringu lub na arenie.Mieszańce uzyskane z krzyżowania pierwotnego bulldoga z różnymi terrierami nazywano bull and terrierami.
Były to psy na ogół bardzo różnorodne w typie. Od krótkonożnych, często krótkopyskich, po smuklejsze, o wydłużonych głowach. Również maść i rodzaj włosa były u tych psów rozmaite. Sam wygląd również był znacznie mniej wyrafinowany. Psy grubokościste wówczas, nie uchodziłyby raczej za takie jak dziś. Podobnie szorstki włos terrierów był znacznie mniej obfity niż to widzimy u dzisiejszych championów.
Były to zwierzęta mniej doskonałe anatomicznie w sensie wystawowym, natomiast wystarczająco dobrze zbudowane, by spełniać swe zadania użytkowe. Bull and terrier dał początek pięciu rasom, gdyż drogi rozwoju tej udanej, z punktu widzenia jej twórców, krzyżówki, wkrótce podążyły w różnych kierunkach. Bull and terrier, używany wprawdzie jako szczurołap i tępiciel szkodników, był psem wyhodowanym, przede wszystkim, do walk. Powstał termin "Pit" dość wcześnie utarty dla wszystkiego, co wiązało się z walką. Byli więc pitmani, zajmujący się hodowlą i urządzeniem krwawych widowisk a sam ring również nazywano Pit, zwłaszcza, gdy walczyły na nim psy ( ze sobą).
Bywało, że szczuto psy na niedźwiedzia, również, choć rzadko, na lwa. Pierwotne bull and terriery odznaczały się rosnącą, niemal z pokolenia na pokolenie, zdolnością do zabijania. Doskonalono szkolenie w tym względzie, ale też przemyślnie dobierano materiał hodowlany.
Hrabstwo Staffordshire zasłynęło jako ośrodek hodowli psów do walk i przed 1835 rokiem wielu pitmanów hodowało tam coraz doskonalsze fightery. Data 1835 oznacza jakby opamiętanie prawodawców zajętych być moze ważniejszymi sprawami. W tym roku w Anglii, zakazano walk psów, które jak to bywa, zaczęły odtąd odbywać się nielegalnie, co zwiększyło jeszcze zainteresowanie nimi. Staffordshire bull terrier jest najbardziej zbliżony wyglądem do najwcześniejszych krzyżówek. Podkreślić trzeba, że jak na ironię staffordshire bull terrier jest psem niezwykle łagodnym w stosunku do ludzi. Amerykańska odmiana bull and terrierów wzięła swą nazwę częściowo od angielskiego przodka. Tak również stało się w przypadku wielu amerykańskich ras psów, stanowiących często modyfikację brytyjskiego pierwowzoru. Ich staffordshire terrier powstał na bazie staffordshire bull terriera w jego wcześniejszej "użytkowej" postaci. Pierwotnie zwany american bull terrier czy też po prostu pit bull terrier odznaczał się od początku większym wzrostem i może potężniejszą budową od pierwotnego stafika z Anglii. Amerykańskie pity nieco wysmuklały, stały się gibkie, niewiarygodnie sprawne. Sport psich walk, również w USA, rozwijał się przez dłuższy czas bez przeszkód, będąc źródłem rozrywki i dochodu. Jednak i tu, wkrótce, jak zwykle nie w pełni skuteczny zaraz organizacji walk psów, sprowadził tę działalność- przynajmniej oficjalnie - do podziemia. Zaczęto hodować pit bull terriery jako narodową rasę a część hodowców odcięła się od praktyk fighterskich, deklarując jednak zachowanie mocnej psychiki i wielkiej sprawności psychofizycznej tych psów. Dość płynnie, i nie na zawsze, rozeszły się drogi dwóch linii hodowlanych rasy amerykańskiej. Przez jakiś czas, pod wspólną nazwą, psy nazywane american pit bull terrier , american yankee terrier lub bull terrier amerykański były hodowane w nieco odmiennych kierunkach: użytkowym i wystawowym. Przed rokiem 1835 hodowca z Birmingham, James Hinks skrzyżował posiadaną prze siebie sukę z białym terrierem angielskim. Hinks dodał do swych psów zwierzę całkowicie odmiennego typu: lekkie, proporcjonalne, eleganckie. W maju 1862 roku suka Hinksa, Puss, została puszczona do walki przeciw psu tej samej wagi, ale typu buldożego i zabiła go w przeciągu 30 minut. Oprócz sławy i popularności dla psów, właściciel otrzymał nagrodę pięciu funtów. Nieznacznie tylko okaleczona Puss następnego dnia wygrała wystawę za " doskonały wygląd oraz kondycję". Jakkolwiek decydujące prace Hinksa nad doskonaleniem rasy trwały  od 1850 do 1862 roku, pierwszy opis idealnego bull terriera miłośnicy stworzyli w 1872 i jego brzmienie zostało zachowane do dzisiaj.
Ze względu na bardzo daleko idące różnice w stosunku do tego, co proponowali hodowcy ze Staffordshire powstała nowa rasa- bull terrier. Zdecydowano, że będzie to pies o " długiej głowie, dużym czarnym nosie, mocnych, równych szczękach, małym, czarnym oku, potężnych kończynach, małej, zajęczej stopie, mocnym wydłużonym ciele, z ogonem noszonym wysoko, sierścią gładką, uszami wzniesionymi, małymi i przyciętymi". Między 1910 a 1920 rokiem kształtował się kierunek hodowli bull terriera we współczesnym rozumieniu oraz w nowej postaci.
Pierwsze psy nowej rasy i nowego typu były wyłącznie białe. Umaszczenie odziedziczyły po białym terrierze angielskim, ale też bulldogi od najdawniejszych czasów miewają białych przedstawicieli. Hodowla białych bull terrierów nie trwała długo. Okazało się, że jak to określano dawniej " psy wymierają z przyczyn naturalnych". Odkryto, że białe umaszczenie musi być u tej rasy sprzężone z cechami niepożądanymi, śmiercionośnymi. Kennel Club zaakceptował więc odmianę kolorową, dającą pewną odskocznię dla psów czysto białych. Kolorowe bull terriery u zarania rasy były znacznie gorsze eksterierowo. Pierwszy championat dla kolorowego samca związany jest z rokiem 1935, zaś jeszcze w latach trzydziestych, zwłaszcza w Europie, bull terriery miały przycinane uszy.
Niemal równolegle z bull terrierem powstała jego miniatura.Podaje się jego wielkość w przedziale od 8 1b do 40 1b i cięższe. W 1863 roku znany Hinks zaprezentował na wystawie bull terriera w klasie " poniżej 10 1b wagi". Maleńkie zwierzątka były białe lub z niewielką ilością pręgowanych łat, a wspomniana wystawa była pierwsza, na którą zostały dopuszczone do oceny. Były oceniane wśród ras kategorii "Toy". Współczesne miniatury ważą ok. 20 1b w Anglii, zaś wzorzec FCI wymaga wagi do 9 kg i wzrostu do 36,5 cm.

Wzorzec Bull Terrier

Wygląd ogólny:
Wzorzec, jak się zdaje, wyczerpująco określa wrażenie, jakie robi bull terrier na pierwszy rzut oka, podkreślić jednak wypada, że " żywy" rezolutny i inteligentny wyraz" należy zachować u psów wszelkiego typu, również najcięższym, buldożych. Nie może bull terrier być psem gnuśnym, biernym, tępo patrzącym na otoczenie. Również ważny jest dymorfirm płciowy. Wzorzec zwraca uwagę zwłaszcza na pozbawione wyrazu, samcze suki. Suka wyglądająca jak pies to naprawdę wada. Bull terrier, nawet bardzo masywny, ma się lekko i płynnie poruszać. Pies, toczący się jak bulldog albo drobiący małymi kroczkami, lub chodzący " osobno" przodem i tyłem, ma z całą pewnością wady anatomiczne. Regularność ruchu, gracja i siła znamionująca bull terriera.

Głowa:
Często się słyszy, że jakiś bull terrier ma piękną, krótką głowę. To wada. Zapewne wysklepiona, wypełniona i długa głowa robi wrażenie bardziej litej, zwartej, lecz nie może być krótka. Ta sama głowa pozbawiona łuku i wypełnienia wyglądałaby może na dłuższą, ale mylenie  tych dwóch pojęć przynosi szkodę i wprowadza w błąd mniej zorientowanych przyjaciół rasy. Nie pożądany jest również profil stanowiący zbyt wysklepioną, kolistą górną linię. Krótki odcinek nad nosem, jego czarnym wierzchołkiem, nazywa się Roman Finisch. Jest to delikatne przejście od sklepienia kufy do trufli nosa. Żuchwa powinna być rozwinięta proporcjonalnie do szczęki górnej. Znaczny procent psów o pięknej górnej linii głowy ma zgryz inny niż nożycowy. Wiele psów o drobnej żuchwie, jaką można osiągnąć przy przesadnej pogoni za zgryzem nożycowym przekazuje tyłozgryz potomstwu.

Oczy:
Mimo stałego postępu w hodowli światowej jest mniej niż dawniej psów o maleńkim, głęboko osadzonym oku. Psy kolorowe mają często oczy nieco jaśniejsze. Oko niebieskie, tzw. porcelanowe czy rybie, nie jest wyszczególnione we wzorcu FCI jako wada poważniejsza od innych, można ją jednak tak przestrzegać, gdyż jest ściśle związana z głuchotą. Obie wady występują stosunkowo rzadko, głuchota jest dyskwalifikowana, a zwierzęta głuche bywają niebezpieczne ( niedostępność bodźców dźwiękowych powoduje rozwijającą się nerwowość u dotkniętych tą przypadłością psów).

Uszy:
Wewnętrzne krawędzie ucha nie powinny być równoległe, lecz lekko rozbieżne. Blisko siebie osadzone uszy nie mogą się kłaść na głowie. Dobrze, jeśli stale stoją, wiele jednak bull terrierów, zwłaszcza w ruchu, składa uszy do tyłu. Niechęć do stawiania uszu lub, co gorsza brak takiej możliwości, są wadami ocenianymi, zależnie od stopnia występowania, surowiej lub łagodniej.

Komentarze | Dodaj komentarz