Hodowla kotów perskich i egzotycznych Mocherek

Hodowla kotów perskich i egzotycznych Mocherek

Honorata Woźniak 08-08-2006 13:21

Jesteśmy niewielką hodowlą ze Sławna.

Bardzo kochamy nasze kotki i myśle ze jest im u nas bardzo dobrze.

Historia persów
Ojczyzną kotów perskich jest Turcja. Tam też hodowane były już przeszło 500 lat temu. Pewne jest, że obecny wygląd tych kotów odbiega znacznie od wyglądu ich przodków. W Europie koty perskie rozprzestrzeniły się w XVI wieku. W Anglii i Francji krzyżowano je z kotami angorskimi i w końcu uzyskano zwierzęta o jedwabistej budowie futra, charakterystycznej dla dzisiejszych kotów perskich. Systematyczna pracę hodowlaną rozpoczęto w 1871 roku.

W Polsce do roku 1939 istniał Klub Miłośników i Hodowców Kotów Rasowych z Sekcją Kotów Perskich. Prowadzono ich rejestrację i księgi rodowodowe. Niestety, wojna zaprzepaściła tę pracę. Po II Wojnie Światowej nieliczna ilość kotów perskich była hodowana w Polsce. Dopiero w latach siedemdziesiątych Jolanta Kotłubiej sprowadziła z Niemiec parkę kotów, m.in. kotkę Thurid von Garmshof, którą śmiało można nazwać matką kotów perskich w Polsce. W dziewięciu miotach wydała ona na świat 36 kociąt. Od tego czasu hodowla kotów perskich w Polsce rozwija się bardzo dynamicznie.

Charakterystyka
Koty perskie można nazwać arystokracją wśród kotów. O ich wyjątkowej urodzie stanowi przede wszystkim wspaniała okrywa włosowa: długa, jedwabista i gęsta. Piękna, długa kryza wokół szyi powinna być obfita i zakrywać całą pierś. Koty perskie charakteryzują się ogólnie masywną budową. Wydają się krępe ze względu na krótkie łapy i szeroką pierś oraz krótką i masywną szyję. Mają muskularne łopatki i grzbiet. Posiadają mocne kończyny zakończone dużymi, okrągłymi poduszeczkami z pęczkami włosów między palcami. Ogon powinien mieć długość proporcjonalną do reszty ciała. Głowa persów jest okrągła i masywna. Policzki są pełne, a czoło wypukłe. Nos mały, krótki i szeroki. Koty te mają mocne i szerokie szczęki oraz wydatną brodę. Uszy są małe i lekko zaokrąglone, z ładnymi pęczkami dłuższych włosów. Oczy muszą być duże, wyraziste i błyszczące, rozstawione daleko od siebie. Wyróżnia się około 114 odmian barwnych kotów perskich.

Temperament
Koty perskie w porównaniu z innymi rasami wykazują najwyższy stopień udomowienia. Zatraciły zdolność do polowania, nie mogą więc tępić myszy czy szczurów. Odznaczają się za to wspaniałym charakterem i niezwykłą wiernością. Koty te są spokojne, łagodne, przymilne, nie chodzą po firankach, nie gryzą i nie drapią. Okres rui też zazwyczaj przechodzą ciszej i łagodniej. Obdarzone są wysoką inteligencją a przypisywana im flegmatyczność wynika z opanowania i spokoju - nigdy z tępoty. Są to typowe kanapowe i najlepiej czują się w domu. Są wspaniałymi towarzyszami życia dla ludzi w każdym wieku. Także ich głos jest cichy, melodyjny i przyjemny dla ucha.

Pielęgnacja
Bujna okrywa włosowa kotów perskich wymaga codziennego czesania, najlepiej metalowym grzebieniem. Od czasu do czasu należy je kąpać, zawsze po uprzednim uczesaniu. Do kąpieli trzeba kota przyzwyczaić w młodym wieku.

Egzotyczne:
Zostały uznane za rasę przez większość organizacji zajmujących się kotami w latach 60'tych. Koty egzotyczne istnieją we wszystkich odmianach kolorystycznych Persów. Powstały poprzez krzyżówkę Persów z różnymi krótkowłosymi kotami - np. kotami burmańskimi, miało to na celu wprowadzenie krótkiego okrycia włosowego.
Niektórzy hodowcy wprowadzali mieszanie Persów z brytyjskimi i amerykańskimi kotami krótkowłosymi. Nieliczni używali  kotów rosyjskich niebieskich. Współcześnie obowiązuje zakaz krzyżowania tych kotów z innymi rasami, oprócz Persów.

Przez okres lat 60-tych hodowcy wprowadzali w hodowle kotów egzotycznych coraz więcej Persów, aby umocnić ich "perski" wygląd a wyeliminować długi nos i inne cechy budowy kotów krótkowłosych z jakich się wywodzili ich przodkowie. Doprowadziło to do wyrównania standardu i obecnie egzotyki w niczym nie różnią się od Persów, za wyjątkiem długości futra, są nawet oceniane w tej samej klasie. W tamtym czasie te działania, mające na celu hodowanie kota perskiego krótkowłosego wywołały spore niezadowolenie wśród hodowców kota amerykańskiego. Ta wrzawa sprawiła że zadecydowano zmienić nazwę egzotyka na "egzotyczny krótkowłosy" (exotic shorthair), aby uhonorować ich pochodzenie od kota amerykańskiego. Hodowcy pracujący z mieszańcami na początkowym etapie ich hodowli mieli do wyboru zarejestrować je jako amerykańskie krótkowłose lub egzotyczne, jednak kiedy raz podjęło się decyzję, nie wolno im było kota przerejestrować ponownie.

W połowie lat 60'tych hodowle zdecydowały się wprowadzić koty brytyjskie krótkowłose (dążenie do poprawy jakości futra) oraz ponownie - burmańskie. W roku 1967 koty egzotyczne zostały uznane przez CFA.
Jedną z pionierskich hodowli była Lion House, z której pochodziły utytułowane srebrne i srebrzyste pręgowane egzotyki, pochodzące z krzyżówek z amerykańskim kotem krótkowłosym, natomiast hodowla New Dawn (ACFA) zasłynęła z pięknych egzotyków pochodzących z krzyżówek z kotami burmanskimi.
Współcześnie nie wolno krzyżować tych kotów z tymi rasami, standard budowy jest ściśle perski, jedynym dziedzictwem tego kota po przodkach krótkowłosych jest właśnie długość sierści.
Współcześnie dąży się do poprawy jakości futra kota egzotycznego - na poniższych fotografiach widać kilka typów tego kota. Hodowcy starają się doprowadzić do zagęszczenia okrywy włosowej, chcąc osiągnąć wrażenie pluszowej "sierści". Zdobywcy najwyższych nagród posiadają właśnie takie przyjemne puszyste futerko, niezwykle miękkie w dotyku, przykładem jest pokazany tu egzotyczny niebieski kot.


Kocur:
Tequilla Lampris*PL.
Kotka:
Summer Night Jaguarundi*PL
Kocur:
Gizmo Od Elizy*PL
Kotka:
Evening Beauty Jaguarundi*PL
Kotka:
Rafaella Colorama*UA

www.mocherek.e-wind.pl

Zobacz inne hodowle.

Galeria

Komentarze | Dodaj komentarz