Kotka Basia.

Kotka Basia.

Anna Kolibabska 09-06-2006 15:21

Pewnego dnia z tęsknoty za kicią kupiłam gazetę o kotach i znalazłam ogłoszenie, ku mojemu zdziwieniu z Łodzi, że przyszpitalne kotki poszukują domu. I tak przyjechałam do szpitala po kotkę.

Po tragicznej śmierci mojej kotki Kici stwierdziłam; żadnych kotów ! Gdy się mieszka w domku przy drodze, a jak wiadomo, kot chodzi  własnymi drogami, istnieje prawdopodobieństwo, że bezbronne zwierzątko zginie pod kołami samochodu, ale nie chciało mi się wówczas wierzyć, że  to może spotkać właśnie mojego kota.

Pewnego dnia z tęsknoty za kicią kupiłam gazetę o kotach i znalazłam ogłoszenie, ku mojemu zdziwieniu z Łodzi, że przyszpitalne kotki poszukują domu. I tak przyjechałam do szpitala po kotkę. Spodziewałam się wesołego, pewnego siebie kotka, a stworzonko, które zastałam było przede wszystkim olbrzymie, przerażone i wyglądało na smutne. Przyznam się, że w pierwszej chwili z obawą czy dam radę oswoić dorosłego, niemalże dzikiego kota, wzięłam Rudą- bo tak wówczas się nazywała - do domu. Początki były naprawdę ciężkie. Pytanie kto bardziej przeżywał: ja, czy kot,  myślę jednak, że to Ruda była w gorszej sytuacji. Przez pierwszy tydzień w zasadzie nic nie jadła. Dopiero pod koniec tygodnia, w nocy wychodziła napić się wody. Przez pierwsze dni nawet się nie załatwiała. Poważnie się bałam co z nią będzie. Mowy nie było by ja dotknąć, bo każda próba kończyła się podrapaniem, pogryzieniem a na dodatek kotek był jeszcze bardziej zestresowany. Za radą Pani od której ją wzięłam, dałam  Rudej na jakiś czas spokój. Dawałam jej najlepsze kocie kąski, z czasem wyczyniałam najróżniejsze cuda, byleby tylko Ruda zechciała na mnie spojrzeć. Najczęściej jednak Ruda odwracała główkę, nie chciała nic widzieć i cichutko pomiaukiwała. Gdy zaczęła jeść, zapewne na zapas bardzo dużo i niesamowicie szybko jadła, potem wymiotowała i tak w kółko.  To wszystko trwało ponad miesiąc. Powoli traciłam entuzjazm, miałam wrażenie, że unieszczęśliwiłam kota, ze Ruda czuje się jak w więzieniu. Którejś nocy, Ruda podjęła nieśmiałe próby zwiedzania nowego domu. Wtedy pojawiła się iskierka nadziei, że może jednak kotek się przyzwyczai.

Nazwałam ją Basia. Radość moja nie trwała zbyt długo, bo Basia stała się dość agresywna, zamiast z kuwety zaczęła w wiadomym celu korzystać z łóżka. Na rękach miałam odciśnięte wszystkie jej zęby i ślady pazurów. Po prostu szalała.  Gdy uchylałam okno, szalała po firance. Znowu zaczęła wymiotować. Minął 8 tydzień od czasu jak ją przywiozłam, a kotka, mimo moich naprawdę olbrzymich starań, nie wyglądała na zadowoloną. Szczerze mówiąc, poważnie zaczęłam się zastanawiać, czy dla jej zdrowia psychicznego nie byłoby lepiej, gdyby wróciła do swojej szpitalnej piwnicy, w której była jeBasia.dną z najbardziej poważanych kotek. Dałam jej jeszcze tydzień. Dobrze zrobiłam, gdyż oddając ją właśnie w tym momencie, prawdopodobnie wyrządziłabym jej jeszcze większą krzywdę, a siebie pozbawiła wspaniałej towarzyszki. Zawzięłam się. Zanim dawałam jeść zawsze próbowałam ją głaskać. Mimo pogryzień-głaskałam. Przekonywałam Basię, że nic złego się nie dzieje. Widząc, że godzinami zaczęła siedzieć przed oknem, za delikatną sugestią Pani, od której wzięłam kotkę, postanowiłam (nie ukrywam-z niepokojem) otworzyć jej drzwi na balkon. To był przełom. Basia godzinami wygrzewała się na słoneczku, wbrew moim obawom nie próbowała wyskoczyć ani nawet nie zbliżała się do barierki. Wreszcie nieśmiało zaczęła się łasić, powoli dawała się głaskać, ale potrafiła ugryźć bez zapowiedzi.. i uciec do swojego domku. Z czasem zaczęła wskakiwać na łóżko, niekiedy zamiast u siebie, spała na miękkim krześle. Coraz chętniej do mnie podchodziła i coraz odważniej zwiedzała dom.

Galeria

Komentarze | Dodaj komentarz