Rottweiler

Rottweiler

Sylwia 22-01-2007 10:53

Rottweiler-niemiecka rasa.

Krótka historia

Rottweilery w Polsce pojawiły się niedawno. Nie wszyscy wiedzą, że ta niemiecka rasa ma odległy, przeszło dwutysiącletni rodowód.
W historii już w roku 74 n.e. pojawiły się pierwsze psy. W 260 r.n.e. Rzymianie wycofali legiony z terenów obecnej Wirtembergii. Pozostały psy. Nie wiemy jak się wtedy nazywały. W imperium Rzymskim znane były trzy rodzaje psów pasterskich i obrończych, które dały początek trzem późniejszym rasom. Rzymskie molosy były protoplastami rosyjskich psów owczarskich, węgierskich komodorów i pirenejczyków. Praojcem psów pasterskich, appenzellerów, entlebucherów i rottweilerów był krótkowłosy pies, służący do poganiania i obrony stad bydła, pędzonych przez rzymskie legiony podczas wypraw wojennych.
Psy bojowe dotarły do Rzymu przez Grecję aż z Persji, dokąd zawędrowały wraz ze zwycięskimi Asyryjczykami. Ich praojczyzną jest bez wątpienia Azja. Okolice dawnej rzymskiej kolonii w dolinie Neckaru obfitowały w rozległe pastwiska i słynęły z licznej, dobrze prowadzonej hodowli. Nazywano je " rzymskie psy". Te odważne, rozumne i opanowane psy pilnowały stad nie płosząc i nie kalecząc bydła. Chętnie i z zapałem pełniły także rolę zwierząt pociągowych. Nazwa rottweiler kojarzy się z miastem Rottweil, położonym nad jednym z dopływów Renu.
Dzięki swemu położeniu na skrzyżowaniu uczęszczanych szlaków kupieckich Rottweil stał się wkrótce ważnym ośrodkiem handlowym. Wrodzone cechy, odziedziczone po starożytnych przodkach: bezwzględna lojalność wobec człowieka, przywiązanie, pracowitość, twardość, odporność i brak wygórowanych wymagań zdecydowały, że rottweilery szybko okazały się ponownie przydatne, tym razem w policji. Po raz pierwszy użyto ich do służby policyjnej na początku XX wieku w północnych Niemczech.
Rottweilery z powodzeniem hodowane są w Anglii, gdzie po ostatniej wojnie odtworzono wyniszczone pogłowie dzięki egzemplarzom importowanym ze Stanów Zjednoczonych. W Skandynawii hodowle mające wybitne osiągnięcia znajdujący się w Szwecji i Finlandii. Dobre rezultaty osiągają również hodowcy z Danii, a także z Holandii. We Włoszech rottweilery są cenione w służbie w brygadach antyterrorystycznych. Dobrą sławą cieszą się rottweilery z Ameryki Południowej, Australii i z Afryki Południowej. Rok 1921 to jedna z ważniejszych dat w historii rottweilera. W Stuttgarcie, stolicy Szwabii, historycznie obejmującej Wirtembergię wraz z płd-zach, Bawarią, Alzacją i częścią wsch. Szwajcarii, powołano do życia Powszechny Niemiecki Klub Rottweilera, zwany w skrócie ADRK. Wraz z rozwojem nowoczesnej hodowli pojawiły się organizacje, mające za zadanie dbać o poszczególne rasy. Rasa w Polsce pojawiła się stosunkowo późno gdyż dopiero w latach 60 bieżącego stulecia. Przedstawiciele tej rasy pojawili się w naszym kraju znacznie wcześniej, ale nie ma odzwierciedlenia w obecnym pogłowiu. Pierwsze rottweilery pojawiły się w latach 60 i 70 i pochodziły głównie z dawnego NRD. Były to psy: GOLF von Ursus Hof, BARRY von Oderstrand, CUNO vom Haus Will, MIŚ z Domu Laby, BRIX vom Muchlental, ALF vom Sangerstadt, DARGO v.d. Zwei Birken oraz suki: JETTE vom Pleissatal, ANKA vom Westend, AFRA vom Ritterburg, ARINA vom Geisterhof, CHRISTEL vom Weikhaus, CYRA von der Zwei Birken, FRANZE vom Haus Will.
Wymienione egzemplarze dały początek około 90% dzisiejszego pogłowia. Wspólnym prapradziadem większości wymienionych psów jest CASPAR vom Lovenau, syn jednego z uznanych w historii rozwoju omawianej rasy Interchampiona HARRASA vom Sofienbusch. Stąd też większość polskich rottweilerów jest spokrewniona z przedstawicielami wielu niemieckich hodowli, np. vom Kursal czy vom Pleissatal.

Wzorzec

Kraj pochodzenia: Niemcy
Przeznaczenie: pies towarzyszący, obrończy, użytkowy.
Klasyfikacja F.C.I: grupa II ( Sznaucery i Pinczery, Psy Molosowate, Szwajcarskie Psy Pasterskie)
Sekcja 2.1. Milosowate, Dogowate.

Wygląd ogólny:

Rottweiler jest psem średniej wielkości lub dużym, krzepkiej budowy, ani ociężałym, ani lekkim. Jego zwarta, mocna i proporcjonalna sylwetka jest odbiciem dużej siły, zręczności i wytrzymałości.


Podstawowe wymiary:

Długość tułowia od mostka do guza biodrowego powinna przekraczać wysokość w kłębie nie więcej niż o 15%.


Zachowanie się i charakter:

Zasadniczo jest przyjacielski i pokojowo usposobiony, lubi dzieci, łatwo się przywiązuje, jest posłuszny, łatwy do prowadzenia i chętny do pracy. Jego powierzchowność zdradza wrodzone cechy, a zachowanie jest pewne siebie, wskazuje na dużą odporność nerwową i odwagę.


Głowa

Mózgowioczaszka

Średniej wielkości, szeroka między uszami, linia czoła widziana z boku umiarkowanie wypukła. Guz potyliczny dobrze rozwinięty, ale nie nadmiernie wystający. Przełom czołowy dobrze zaznaczony.

Trzewioczaszka

Nos: krawędź nosowa prosta, kufa szeroka u nasady, zwężająca się nieznacznie. Trufla dobrze uformowana, raczej szeroka niż okrągła, ze stosunkowo dużymi nozdrzami, zawsze czarna.

Pysk: kufa powinna być proporcjonalna do głowy, ani zbyt długa ani zbyt krótka.

Wargi: czarne, suche, przylegające, kąciki zwarte, możliwie ciemne.

Szczęki: mocna, szeroka szczęka, jak również żuchwa.

Policzki: łuki jarzmowe wyraźnie zaznaczone.

Uzębienie: mocne i pełne ( 42 zęby), zgryz nożycowy

Oczy: średniej wielkości, w kształcie migdała, ciemnobrązowe z dobrze przylegającymi powiekami.

Uszy: średniej wielkości, wiszące, trójkątne, wysoko i szeroko osadzone. Uszy zwrócone ku przodowi, dobrze przylegające przednią krawędzią, stwarzają wrażenie szerszej głowy.


Szyja

Mocna, średniej długości, dobrze umięśniona, od łopatek wyginająca się w lekki łuk, nie otłuszczona, sucha, pozbawiona fałd skórnych i luźnego podgardła.


Tułów:

Grzbiet: prosty, mocny, zwarty. Część lędźwiowa krótka, mocna i głęboka.

Zad: szeroki, średniej długości i lekko zaokrąglony, ani nie całkiem prosty, ani mocno spadzisty.

Klatka piersiowa: obszerna, szeroka i głęboka ( około 50% wysokości w kłębie) z wyraźnym przedpiersiem i dobrze wysklepionymi żebrami.

Brzuch: słabizny nie podciągnięte.

Ogon: krótki, mocny, długości- jeden lub dwa kręgi.


Kończyny

Kończyny przednie:

Ogólnie: widziane z frontu są proste i ustawione niezbyt blisko siebie. Przedramię widziane z boku jest proste. Łopatka tworzy z poziomem kąt około 45 stopni.

Łopatki: dobrze osadzone

Ramię: dobrze przylegające do tułowia

Przedramię: silnie rozwinięte i muskularne

Śródręcze: sprężyste, mocne, niezbyt strome

Palce: owalne poduszki, dobrze wysklepione palce, bardzo zwarte. Podeszwy bardzo mocne, pazury krótkie, czarne, mocne. Łapa w zarysie okrągła.

Kończyny tylne:

Ogólnie: tylne nogi, oglądane z tyłu, są proste i osadzone niezbyt blisko siebie. W pozycji stojącej kość udowa tworzy z kością biodrową kąt rozwarty. Również kość udowa z podudziem oraz podudzie ze śródstopiem tworzą kąty rozwarte.

Udo: dość długie szerokie, dobrze umięśnione.

Podudzie: długie, mocne, wydatnie umięśnione, zakończone mocnym stawem skokowym, dobrze ukatowane, nie strome.

Stopy: nieco dłuższe niż łapy, zwarte, wysklepione, z mocnymi palcami, bez wilczych pazurów.


Ruch: 

Rottweiler jest kłusakiem. Jego chód robi wrażenie siły, wytrzymałości i determinacji. Grzbiet jest mocny, nieruchomy.
Rotweiller porusza się płynnie, zdecydowanie, równym i długim krokiem.


Skóra:

Skóra powinna być sucha, bez fałd. Nieznaczne zmarszczki mogą pojawić się na czaszce, kiedy pies jest czymś zainteresowany.


Szata:

Rodzaj sierści: Na szatę składa się włos pokrywowy i podszerstek. włos pokrywowy jest twardy, mocny, średniej długości, gęsty, przylegający.

Kolor sierści: Sierść jest czarna, mahoniowo-brązowo znaczona. Podpalanie powinno być wyraźne, dobrze ograniczone, rozłożone na policzkach, kufie, podgardlu, piersiach i wewnętrznej stronie nóg, również nad oczami i pod ogonem.

Wzrost i waga

Wysokość w kłębie psów 61-68 cm
61-62= małe
63-64= średnio-duże
65-66= duże (optymalna wielkość)
67-68= bardzo duże
Ciężar około 50kg

Wysokość w kłębie suk 56 do 63 cm
56-57= małe
58-59= średnio-duże
60-61= duże (optymalna wielkość)
62-63= bardzo duże
Ciężar około 42kg

Pielęgnacja i wychowanie:

Po pierwsze zadbajmy o legowisko. Powinno się znajdować w zacisznym, bez przeciągów, kącie mieszkania, najlepiej poza linią najbardziej uczęszczanych "szlaków". Oprócz legowiska trzeba przygotować co najmniej półlitrową miskę, w której będziemy dawali pieskowi posiłki, zawsze w tym samym miejscu i o tej samej porze. Druga podobna miska powinna być przeznaczona na stale dostępną czystą wodę. Inne konieczne akcesoria to obróżka i smycz. Najlepiej w kolorze sierści-czarne. Obróżka może być ze skóry, zapinana, lub łańcuszkowa, srebrnego koloru. Po kilku tygodniach trzeba będzie zmienić ją na większą. Szkolimy pieska, używając bodźców pozytywnych. Za dobre wykonanie lub za oczekiwane przez nas zachowanie słownie chwalimy, poklepujemy, głaszczemy, dajemy sucharek.
Nigdy nie bijemy i nie krzyczymy. Chwilowe niepowodzenie musimy pokonać cierpliwością i wytrwałym powtarzaniem ćwiczenia. Kiedy widzimy, ze piesek jest znużony i niechętnie uczestniczy w zabawie-szkoleniu, przerywamy je.
Podstawową sprawą jest nauczanie malca porządku. Po spaniu i po każdym posiłku należy go wynieść na dwór i czekać tak długo, aż się załatwi, a gdy to nastąpi, pochwalić i pogłaskać. Wstrzymywanie potrzeb fizjologicznych przez wiele godzin, np. przez noc, jest dla szczeniaka bardzo trudne czy wręcz niemożliwe, dlatego celowe może być ułożenie gazet przy drzwiach- niech z nich korzysta.
Bzdurą jest wsadzanie psiego nosa w kałużę, którą właśnie zrobił.
Dobrze jest dostarczyć szczeniakowi zabawkę, która będzie go absorbowała, gdy zostanie sam w domu.
Może to być umyty kartofel, marchew, kupiona imitacja kości, stary but, a najlepiej duża kula od kości szpikowej, obgotowana, wytarta, nie plamiąca podłogi. Przedmioty o wielkości, pozwalającej na połknięcie usuwamy z zasięgu psiego pyska. Również buty mogą być pogryzione, więc należy je schować. Nie należy psiaka bez przerwy nosić na rękach, rozpieszczać, drażnić czy dokuczać. Trzeba mu pozwolić rozwijać się.
Już w wieku szczenięcym przyzwyczajamy psiaka do czesania, najlepiej dość sztywną, ale niezbyt gęstą szczotką gumową lub plastikową. Do sześciu miesięcy szczeniaka nie kąpiemy.

źródło: "Rottweiler mój przyjaciel" Jan Borzymowski polecam;)
zdjęcia: Rottweiler Tesa

Galeria

Komentarze | Dodaj komentarz